सण एक दिन

शिंगे रंगविली,
बाशिंगे बांधली
चढविल्या झुली,
 ऐनेदार

राजा परधान्या,
 रतन दिवाण
वजीर पठाण, ।
तुस्त मस्त


वाजंत्री वाजती,
 लेझिम खेळती
मिरवीत नेती,
बैलाला गे

डुल-डुलतात,
 कुणाची वशींडे
काही बांड खोंडे,
अवखळ

कुणाच्या शिंगाना,
बांधियले गोंडे
पिवळे तांबडे,
शोभिवंत

वाजती गळ्यात,
 घुंगरांच्या माळा
सण बैल पोळा,
ऐसा चाले

जरी मिरवीती,
 परि धन्या हाती
वेसणी असती,
घट्ट पट्टा

झुलीच्या खालती,
कायनसतील
आसूडांचे वळ,
उठलेले

आणि फुटतील,
उद्याही कडाड
ऐसेच आसूड,
पाठीवर

सण एक दिन,
बाकी वर्षभर
ओझे मर मर,
ओढायाचे

अस्थाई. बा.सी.मर्ढेकर

अस्थाईवर स्थायिक झालों,
चुकून गेला पहा अंतरा
ओरडून का अता लागणे
ढिल्या गळ्यावर पंचम गहिरा!

नशेत झुकला निशापती अन्
अस्मानाच्या कलल्या तारा;
अंधारावर विझून गेला
रात्रीचा या वीज-पिसारा

क्लिन्न मनोगत मोटारींचें
कुशींत शिरले काळोखाच्या;
नालबंद अन् घोड्याची ये
टाप समेवर जिवंततेच्या.

शांत जगाच्या घामावरला
उडून काळा गेला वास;
बेटाबेटांतुनी मनांच्या
जराच हलला श्वासोच्छ्वास.

अस्थाईवर पुन्हा परतलों,
चुकून गेला पहा अंतरा;
ढिल्या गळ्यावर षड्ज बांधणें
अता खालचा परंतु हसरा.

कवी - बा.सी.मर्ढेकर

तो एक राजपुत्र, मी मी एक रानफूल .....आरती प्रभू

तो एक राजपुत्र, मी मी एक रानफूल
घालीन मी, मी त्याला सहजिच रानभूल

केसात पानजाळी, कंठात रानवेल
तुझी रे तुझी नटून ताई, घालील त्यास माळ

भाऊ रे शूर अती, होईल सेनापती
भाऊ रे भाऊ करून स्वारी, दुष्टास चारील धूळ

होईल बाबा प्रधान, राखील तो इमान
सुखी रे सुखी राज्य सारे चुटकीत तो करील

दिवेलागण..आरती प्रभू,

विश्रब्ध मनाच्या कातरवेळी
एखाद्या प्राणाची दिवेलागण
सरत्या नभाची सूर्यास्तछाया
एखाद्या प्राणांत बुडून पूर्ण
एखाद्या प्राणाच्या दर्पणीं खोल
विलग पंखांचे मिटत मन
एखाद्या प्राणाचे विजनपण
च एखाद्या फुलाचे फेडीत ऋण
गीतांत न्हालेल्या निर्मळ ओठां
प्राजक्तचुंबन एखादा प्राण
तुडुंब जन्मांचे सावळेपण
एखाद्या प्राणाची मल्हारधून
एखाद्या प्राणाचे सनईसूर
एखाद्या मनाचे कोवळे ऊन
निर्जन प्राणाचा व्रतस्थ दिवा
एखाद्या सरणा अहेवपण

एकाच एकाच वेळे दोघांचे डोळे..आरती प्रभू

एकाच एकाच वेळे दोघांचे डोळे
दाटून दाटून आले; वाहूं न गेले
जळत जळत दिवा विझत गेला
झाकत झाकत हवा पाऊस आला
भरले दोघांनी पेले, ओठांशी नेले
काळोख गर्जत आले नदी नी नाले
कोणत्या दोन त्या लाटा जवळ आल्या
वाकड्या हृदयलाटा जोडीत
बाहूंत बंदिस्त केला प्रत्येक दीस
असाच फुलांचा झाला केवळ वास
एकाच एकाच वेळे दोघांचे डोळे
दाटून दाटून आले; वाहून गेले

आरती प्रभू

प्रेम - सुधीर मोघे

दाटून आलेल्या संध्याकाळी
अवचित ऊन पडतं
तसंच काहीसं पाऊल न वाजवता
आपल्या आयुष्यात प्रेम येतं

शोधून कधी सापडत नाही
मागुन कधी मिळत नाही
वादळ वेडं घुसतं तेव्हा
टाळू म्हणून टळत नाही

आकाश पाणी तारे वारे
सारे सारे ताजे होतात
वर्षाच्या विटलेल्या मनाला
आवेगांचे तुरे फुटतात

संभ्रम स्वप्न तळमळ सांत्वन
किती किती तऱ्हा असतात
साऱ्या सारख्याच जीवघेण्या
आणि खोल जिव्हारी ठसतात

प्रेमाच्या सफल-विफलतेला
खरंतर काही महत्त्व नसतं
इथल्या जय-पराजयात
एकच गहिरं सार्थक असतं

मात्र ते भोगण्यासाठी
एक उसळणारं मन लागतं
खुल्या सोनेरी ऊन्हासारखं
आयुष्यात प्रेम यावं लागतं

फिरुनी नवी जन्मेन मी -सुधीर मोघे,

एकाच या जन्मी जणूं
फिरुनी नवी जन्मेन मी

स्वप्नाप्रमाणे भासेल सारे
जातील सार्‍या लयाला व्यथा
भंवती सुखाचे स्वर्गीय वारे
नाही उदासी ना आर्तता
ना बंधने वा नाही उदासी
भीती अनामी विसरेन मी
हरवेन मी, हरपेन मी,
तरीही मला लाभेन मी

आशा उद्याच्या डोळयांत माझ्या
फुलतील कोमेजल्यावाचूनी
माझ्या मनीचे गुज घ्या जाणूनी
या वाहणार्‍या गाण्यांतूनी
लहरेन मी, बहरेन मी,
शिशिरातुनी उगवेन मी

-सुधीर मोघे